Dewereldvankaat

Sunday, April 8, 2007

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 3:10 pm
Zalig Pasen* !

* geen idee wat de tekst op de affiche betekent …
Advertisements

Friday, April 6, 2007

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 6:33 pm

We gaan beginnen/we zijn begonnen !

Als het kriebelt moet je …. sporten ! Na een jaar verbouwingen (laat ons hopen dat dit ‘spieropbouwend is) zijn we weer actief lid van onze wandelclub ! We bladeren op internet waar het te doen is, trekken onze wandelschoenen aan en hup weg zijn we. Zondag kozen we nog voor de 5 km, vandaag werden we met 6,4 km verwend door het prachtige Haspengouw.

Dit alles ter voorbereiding van het ‘grotere’ werk : onze deelname aan start to run. Ik heb jaren geleden (en spreekwoordelijk : kilo’s geleden) gelopen en heb heimwee naar deze prachtige sport. Ik herinner mij van de vroegere trainingen dat het vooral een kwestie van langzaam doorzetten was, en met manlief aan mijn zijde én de goede begeleiding van de stedelijke sportdienst mag dit eigenlijk niet mislukken.

Dus lente : here we come !

Thursday, April 5, 2007

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 9:48 am
Blauwe plekken

Het is een fenomeen dat zich niet alleen in de jeugdbewegingen voordoet, maar ook op scholen. Terwijl vroeger een onvoldoende voldoende was op thuis ook nog eens een bijkomende verbale ouderlijke afstraffing te krijgen, moeten leraars zich nu minutieus verantwoorden wanneer ze zoon- of dochterlief met een buis naar huis durven sturen. Als er al niet met de Raad van State gedreigd wordt. Van de andere kant vinden diezelfde ouders het dan weer niet meer dan normaal om jeugdbeweging of school in te schakelen als veredelde kinderoppas waar moeder of vader ze dan wel komt oppikken als het hen enigszins uitkomt.

Yves Desmet in De Morgen, 3 april 2007

Jammer genoeg kan ik dat alleen maar bevestigen. Een vriend hoogleraar vertelde mij dat het zelfs aan de universiteit, zij het in beperkte mate, ook het geval is. Moeders en vaders die de hoogleraar in kwestie willen spreken en verantwoording willen om het zwakke resultaat (daarbij niet denkend dat de oorzaak misschien wel bij de student ligt).
Ooit zag ik in een schoolagenda de opmerking van een ouder : wij zijn niet akkoord, ons dochter komt niet naar de strafstudie. Zonder vraag om uitleg.
(Veel) Ouders verwachten veel van hun kinderen en gaan er van uit dat die kinderen aan die verwachtingen kunnen voldoen. Wanneer dit niet het geval is moet de oorzaak zeker buiten het kind of de ouders gezocht worden.
Yves Desmet spreekt in zijn artikel over een mentaliteit van ‘wispelturige consument-aandeelhouder’. Ik vrees dat hij gelijk heeft.
Dikwijls opper ik de gedachte om ouders een ‘contract’ aan te bieden in de zin van : wij bieden dit en dat aan en verwachten dit en dat van de ouders. Zouden ouders dat ‘nemen’ ? Sommige zeker wel. Er is een grote groep ouders die wel achter duidelijke afspraken staan. Er zijn ouders die zelfs discipline toejuichen.
Alleen kan dit niet wanneer een (kleine ?) groep ouders dit steeds weer aanvecht. Als leerkracht word je moe.

Het erge is dat leerkrachten op termijn bureaucratische juristen worden : alles op papier. Want wanneer straks die ouder je aanvalt kan je het maar beter op papier hebben.
Ik las verder in de krant dat kinderen het recht hebben op blauwe plekken.
Ik vind dat een knappe symboliek. Kinderen hebben recht op blauwe plekken, op slechte toetsen, recht op deugnieterij, recht op straf. Ze moeten niet perfect zijn.

Ik heb schrik voor de-in-de-watten-gelegde-generatie die er aan komt. De ‘mama-hotel’-generatie die in hun ouders de beste advocaten vinden.
Ooit staan ze in de ‘grote wereld’. Zullen ze weerbaar genoeg zijn ?
Of simpelweg verschrompelen ?

Tuesday, April 3, 2007

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 9:35 am

Meisjeskamer

Zo noemt mijn liefje mijn kamer annex bureau.
Meisje of vrouw ? vraag ik vertwijfeld.
‘Vrouwelijk’ antwoordt hij.

Ondertussen is hij druk bezig met het inrichten van zijn kamer annex bureau.
Ik vraag mij af of het een stoere jongens-, pardon, mannenkamer wordt.
“Ik hou het basic”, zegt hij.
Hij zoekt in de schuren of er nog schatten te vinden zijn. De meer-dan-80-jarige dame die deze boerderij voor ons bewoonde liet immers ook nog een kleine inboedel na. Wij verhuisden die in allerijl naar de bijhorende schuren en nu en dan diept liefje daar weer iets op.
“Ho, ik heb een schilderij gevonden,” zegt hij, “dat ga ik boven mijn zetel hangen”.
Ik zie een landsschapsschilderij met daarop in de verte een paar oude boerderijtjes.
“Voila, nu is de sfeer helemaal goed”, zucht hij tevreden.

Is dit nu mannelijk ?

Posted by Picasa
« Previous Page

Blog at WordPress.com.