Dewereldvankaat

Wednesday, April 28, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 9:15 pm

Na de euforie, de pijn



Gisteren tijdens de looptraining een slechte dag. Het begin was slecht, maar dat is meermaals zo, ik heb het lichaam van een diesel en die moet opgewarmd worden.

Deel twee ging ook best, dus zag ik de eindzege al in het verschiet.

Maar na 4 km kreeg ik krampen. Aanvankelijk liep ik door, met op mijn netvlies de beelden van Henin die verbeten vecht voor ieder punt, of Marc Herremans die wel niet bij zo’n klein zeer zou stoppen. Niet dat ik mij vergelijk met die mensen, maar ze inspireren me wel.

Het verdict van de coach was magnesium. Of misschien gewoon een slechte dag, zei hij. Ik gok op het laatste.

Ook de blaren beginnen dagelijkse routine te worden. Maar dat went wel.

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 11:32 am

geld is duur



Moet je ingaan op alle kansen die je geboden worden ? Waarom ja of nee zeggen op een aanbod ? Misschien zal het mij later spijten als ik er niet op inga.

De vraag die mij de laatste week bezig houdt is de bezorgheid de dingen te kiezen om de juiste redenen. Ooit had ik een prof die zei dat je bij iedere beslissing iets toevoegt of afbreekt aan wie je bent. Iedere beslissing bepaalt mee je identiteit en verraadt wie je bent.

Serieuze prof was dat. Hoeveel is vrije tijd waard ? Hoeveel zijn mijn vrienden mij waard, mijn sociaal leven ? Wat zijn de drijfveren die zorgen dat ik energie heb ? Wat betekent een gezond leven ? Wat is ‘het gewicht’ van geld ?

Ik zie het overal : de verleidelijkheid om de bankrekening te laten groeien. Verleidelijkheid ingegeven door angst wellicht : het doemdenken rond pensioen en veroudering, of ingegeven door een ideaalbeeld : ik wil zo’n leven en vind dat bij mijn leven zo’n status past : zo’n huis, zo’n levensstijl.

Ik vind het bangelijk.

Geld is duur zei een vriend van mij, waarmee hij bedoelde dat je altijd betaalt, immer en altijd.

Wie wil ik zijn als ik 70 ben ? Hoe zal ik terugkijken op mijn keuzes nu ?

Tuesday, April 27, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 10:05 pm

oude vrienden van lang geleden



Vandaag oude vrienden op bezoek voor een etentje. Hoever gaan we al terug ? Tien jaar, elf jaar ? Ook donderdag waren hier vrienden van lang geleden op bezoek.

Alle cliché’s kloppen, dat de draad zo weer op gepikt is, dat een gesprek onmiddellijk vaart heeft, dat diepte noch humor geschuwd worden.

Nog maar es Flip Kowlier :


min moaten min moaten

Ik zie under hirne

wik zoek doen zonder hidder

min moaten min moaten

‘k moete mie soms wirn

voe nie sentimenteel te doen

Zij verstaan er niets van : Brabanders, Limburgers, halve Nederlanders en een enkele West-Vlaming die glimlachte bij het lied.

… dat alles terwijl er boven mijn hoofd misschien zware beslissingen hangen, mooie uitdagingen ook.

Het leek allemaal zo onbelangrijk in de aanwezigheid van ‘min moaten’…

Monday, April 26, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 4:18 pm

Wauw

Eigenaardig. Ik ben met een aantal dingen ‘in de diepte’ bezig, welke richting ik nog uitwil met mijn werk enzovoort en plots biedt er zich van alles aan, komt het uit de lucht gevallen en krijg ik het op een schoteltje gepresenteerd.

Griezelig leuk is dat.

Sunday, April 25, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 10:29 am

Zeg mij door wie je je omringt en ik zeg je ….



Welke invloed hebben de mensen om je heen ? Diegene die je dagelijks ziet, diegene die je je vrienden, familie, (collega’s) noemt ? Ben je je bewust van die invloed ? In welke zin vormen ze mee wie je bent, wat je beslist, wat je al dan niet doet ? Wat kan je afleiden uit hun woorden ? Correspondeert dat met hun daden ? Welke onderliggende waarden zitten er in hun gedrag en woorden en op wat is je eigen standpunt hier tegenover ? Door welke mensen voel je je aangetrokken en kijk je naar op ?

Een behoorlijke uitdaging voor de jongeren met wie ik werk. Eerlijkheidshalve doe ik alle oefeningen mee, wat niet betekent dat ik er naar hen ook over communiceer, dat hoeven zij trouwens ook niet.

Ik ben momenteel zo verwonderd over de uitkomst dat ik nog niet weet of dat wel werkelijk op de planning van volgende week zal staan. Als ik al zo onder de indruk ben van de confrontatie (ik leid een relatief ‘normaal’ leven) wat moet dat dan niet zijn voor het jonge volkje ? Uiteraard zie ik meer lagen dan zij, maar toch.

Het meest confronterend was de oefening over de waarden van mijn omgeving. Wanneer ik in ieder persoon schreef wat ik dacht dat voor hem/haar belangrijk was (na toetsing) blijk ik nogal omringd te zijn door kille mensen met weinig idealisme en warmte voor hun medemens.

Die mensen komen er natuurlijk niet zomaar. Dat ik net door die mensen omringd ben zegt natuurlijk iets over mijzelf. Volgende stap in het programma zou zijn of ik (of in casus de jongere) dat wel wil.

Het programma voor volgende week is voorlopig toch maar uitgesteld.

Kaat moet eens diep nadenken !

Friday, April 23, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 3:52 pm

Joepie !

Vandaag de magische grens van 5km gelopen. 5,8 km om juist te zijn. Lastig ? Het viel mee. Maar tussendoor nog altijd 8 keer een minuut wandelen, dus zit ik nog niet echt aan de “echte 5 km”… Het blijft trainen.

Mijn coach leert me geduldig te zijn : een dag lopen, een dag rusten. Zoveel minuten lopen en dan een minuut tussendoor wandelen. Ik zou best wel willen doorlopen, maar blessures hoef ik niet, en ik vrees dat hij gelijk heeft : mijn lichaam heeft nog nood aan herstel, of het nu die minuut wandelen is of een dagje looploos …

Het kriebelt !

Thursday, April 22, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 8:03 am

Kinderziekenhuis…



ik kan het al met mijn ogen dicht. Trappen op, naar rechts, weerom naar links, 180 draai naar de lift toe, links, links en plots waan je je in een totaal andere wereld op Gasthuisberg. Minder steriel, meer kleuren, meer chaos ook. De kinderafdeling van het UZ.

Keer op keer ben ik onder de indruk van de moed van dat jonge volkje, het positievisme, hun wondere kijk op een wereld die voor hen best wel avontuurlijk lijkt.

“Ik word anesthesist”, vertelde hij mij gisteren en toonde ook vol trots zijn laatste verzameling spuitjes. “Ik heb er hier 40 liggen, één speciale grote, en thuis nog zo’n kleine 200”.

Waarom wil je dat worden ?, vroeg ik, want ik kon mij voorstellen dat er leukere dingen in het ziekenhuis zijn.

Die man is gewoon prachtig. Ik ben nu al 3 keer geopereerd en de laatste keer was er niet veel volk in de recovery. Die man is minstens een uur bij mij gebleven en we hebben over van alles gebabbeld.”

Ik wou dat de arts in kwestie wist wat een indruk hij had gemaakt.

Monday, April 19, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:29 pm

negatieve feedback



Momenteel werk ik met jongeren rond ‘negatieve feedback’, of met andere woorden : hoe zeg je aan een ander dat bepaald gedrag je ergert ? Of hoe communiceer je iets dat overwegend negatief is zonder je relatie te ondermijnen ?

Alvorens ik met de vormingssessie begon pleitte ik meteen schuldig. Ik ben er niet goed in. Dingen kunnen maanden, jaren op mijn lever liggen. Ik hou de confrontatie lang in en communiceer vervolgens heel vaag non-verbaal.

Altijd ook de indruk gehad dat onze Noorderburen er beter in slagen dan wij Vlamingen.

Meestal gaat het om kleine dingen, maar die mij toch flink ergeren. Soms gaat het over territorium, breekt de andere in daar waar ik vind dat hij al lang de grens gepasseerd is. Andere keren gaat het over wat ik ‘beleefdheid’ vind, maar niet zo door de andere ervaren wordt.

Het is geen kwestie van juist of slecht. Mijn normen zijn niet beter dan die van een ander, maar hoe zorg ik ervoor dat ik mijn eigen normen kan hanteren en kenbaar maken aan anderen ? Zeker wanneer die binnen mijn wereld komt ?

Ook de jongelui vandaag hadden het er moeilijk mee, al werd er veel training gegeven : ik-boodschappen (ik vind dat… en niet ‘jij bent’), geen generaliseringen (het is altijd …), concreet zijn (dit stoort mij en niet : jij verveelt mij)…

Opdracht voor de rest van de dag was iemand uit de groep te kiezen en die te ‘volgen’ in zijn opmerkingen gedurende een hele week. Op welke manier uitte deze persoon positieve/negatieve feedback. Ik zag ze de namen op hun evaluatieformulieren schrijven en sommige ogen waren sprekend : vanaf dit moment word ik geëvalueerd in mijn feedbacken. Ik weze gewaarschuwd !

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 6:02 am

Mini-marathon

There are as many reasons for running as there are days in a year, years in a life. But I run because I am an animal and a child, an artist and a saint. So, too, are you. Find your own play, your own self-renewing compulsion, and you will become the person you are meant to be.

– Dr. George Sheehan



Gisteren was er weerom de London Marathon. Hij is – moet het ons nog verwonderen ? – gewonnen door een Keniaan.

Met bewonderende ogen keek ik naar het verslag op BBC. Diep respect voor wat die mannen en vrouwen doen.

Rond een uur of zeven trok ik ook opnieuw de loopschoenen aan voor een ritje van 4 km. Meer dan genoeg. Voor marathonlopers maar een aanloop.

Kiplekker voelde ik me na afloop. Voldaan ook. Mijn eigen superminimarathon.

Toen ik laatst met mijn zus aan het lopen was vroeg ze me (retorisch) : zal het ooit gemakkelijk worden ? Wij houden ons beiden aan een (verschillend) schema dat iedere week zwaarder wordt.

Toen ik vandaag liep dacht ik : ik vrees ervoor. Het blijft lastig, zweterig, puffend, inspannend en taai werk.

Maar het wordt wel leuker.

Sunday, April 18, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 3:29 pm

terug …

De strandloper, niet te missen aan de kust

Zo te zien was het weer tijdens mijn verblijf aan zee extra vriendelijk. Gezicht verbrand (ja hoor), en de korte mouwen zijn in mijn armen gebrand. Heerlijk lang gewandeld in de omgeving van Nieuwpoort en vervolgens een tocht van Wenduine naar Blankenberge, om bijna te verdwalen in de polders. Ik ben geëindigd in Het Zwin, gewapend met verrekijker en jammerend omdat ik mijn planten- en vogelgids niet bij had.

Wat kan ik er van zeggen ? Dat ik mij zo heerlijk thuis voel op mijn dit-jaar-gevonden logeeradres ? Dat ik het zo heerlijk vind aan zee ? Dat ik mij als een nieuw mensje voelde ?

Ook de looptraining verliep vlot. Lopen langs de branding tijdens zonsondergang. De dagjestoeristen al verdwenen, maar wel de anciens die nog voor het slapengaan of voor het terug naar binnen trekken hun hond uitlaten.

Dagen van lezen en dagen van poëzie. Dagen van mijmeren. Dagen van content zijn.

Van ‘domweg gelukkig’ zijn.

Next Page »

Create a free website or blog at WordPress.com.