Dewereldvankaat

Wednesday, March 31, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 8:48 pm

pesten op het werk



Studiedag over pesten op het werk en hoe er aan preventie kan gewerkt worden. Sommige dingen waren evident : participatie, een eerlijk beleid, positieve feedback.

Andere zaken waren totaal niet evident. Het opstellen van een risico-analyse door een grondige audit te doen, wat mensen vinden van hun werkomgeving, collega’s, directie, enzovoort. Die audit zou dan nog intern moeten worden gedaan. Lees : collega organiseert dit.

Het lijkt mij een beetje de mest gaan opzoeken. Pesten werd ook steevast vervangen door ‘grensoverschrijdend ongewenst gedrag’. Nu zijn sommige grenzen duidelijk : je geeft de andere geen mep en je pikt zijn spullen niet.

Andere zaken waren al heel wat onduidelijker : al dan niet meevragen op café na het werk, het betrekken in de sociale kring, het kritiek hebben op andermans werk.

Een slechte interpreteerder kan veel als pestgedrag zien. Echte criteria waren er niet.

De spreekster had ervaring : hoor je beide kanten van het verhaal (in casus beide personen of groepen) dan is er meestal voor alletwee wel te zeggen, dan versta je het wel, wat nog niet betekent dat het goed is. Zoek niet naar de waarheid, onderstreepte ze herhaaldelijk.

“Wat met de rechten van de beklaagde ?” vroeg ik haar.

Zo goed als geen bleek.

Ik heb weinig geloof in implementatie van de wetgeving. Natuurlijk zijn er vormen van gedrag die sowieso niet kunnen.

Maar bij mij leeft de angst dat de meeste gebieden heel vaag zullen zijn, op interpretatie gestoeld en moeilijk te bewijzen of zelfs heel wederzijds.

Wanneer je dan van je bedrijf een rechtbank maakt – en dat is het toch uiteindelijk, wat ze ook zeggen – dan vrees ik dat de sfeer helemaal verzuurd is en weinig verzoening mogelijk. Terwijl dat juist de bedoeling is.

Advertisements

Tuesday, March 30, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 5:55 am

onmacht



Gisterenavond lange vergadering over zorgzaam omgaan met jongeren. Na heel wat theorie kwam de praktijk, brieven van jonge mensen op zoek naar zin en dikwijls levend in veel onzin. Zo las ik het verhaal van een meisje dat het huis had moeten verlaten omdat het daar niet meer veilig was. Toen ze na enkele maanden eindelijk weer wat licht zag in haar leven bleek de haar toevertrouwde vertrouwenspersoon ook niet te vertrouwen. Tongzoenen als teken van affectie ?

Haar gevoel was juist : dit was niet normaal.

Voor jongeren bestaan er heel wat kanalen waar ze hun verhaal kwijt kunnen maar weinig instanties kunnen daadwerkelijk iets doen.

Wat gebeurt er wanneer een kind je in vertrouwen dingen vertelt waarvan je vermoed dat er dingen gebeuren die niet door de beugel kunnen ?

Het is een vraag die mij dikwijls bezighoudt.

Je zit zo in een juridisch kluwen en kinderen spreken dikwijls dubbele taal : je moet al zo tussen de lijnen door lezen, met het gevaar verkeerd te lezen natuurlijk.

Kinderen zijn ook ongelooflijk loyaal tegenover hun ouders. Bijna zonder uitzondering, alsof het een genetisch gegeven is.

Soms zie ik het voor mijn eigen ogen mislopen.

Dan reik ik een hand, meer kan ik niet doen.

En vloek in mijn binnenste.

Monday, March 29, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 6:09 pm

Mooi is dat



Mailtje gekregen vandaag en gewoonweg genoten van de taal…

Ek is nie seker of julle nou voortgaan om al julle probleme uit te sorteer en so gou moontlik vir ons met ‘n voorstel gaan kom van wanneer ons julle kan kom besoek”

probleme uit te sorteer…

we maken er werk van !

Mooi is dat !

Thursday, March 25, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 3:50 am

aardige kapitalisten



Merkwaardige en bangelijke vaststelling : heel wat vrienden van mij zeer waarlijke kapitalisten geworden. Ze zijn op en top bezig met geld. Ze doen hun (goedbetaalde) job en hebben een neus voor “dingen ter zijde” die goed betalen. Een kleine rekensom (mijn excuses !) leerde mij dat velen in uren minstens aan 1.3 voltijdse job komen.

Enerzijds bewondering, dat ook wel. Hoe ze het allemaal georganiseerd krijgen, hoe ze netwerken hebben die het werk (en het geld) laten vermenigvuldigen, hoe ze over de kennis beschikken om het geld optimaal te renderen en daar zo weinig mogelijk van naar de fiscus te laten gaan.

Anderzijds vind ik het ook beangstigend. Allemaal universitair opgeleid en navenant verdienend kunnen ze het toch niet zo slecht hebben ? Beangstigend ook omdat ik ze uit mijn studententijd ken als idealisten, linkse rakkers die het Cuba-communisme wel een goed hart toedroegen, die vrijwilligerswerk deden, die zich engageerden in 4de-wereldbewegingen.

En ik dan ? Als ik een uurtje met hen doorgebracht heb, leef ik in totale verwarring. Misschien ben ik wel gewoon een domme luiwammes. Dom omdat ik niet weet hoe je geld maakt. Dom omdat ik de gretigheid niet heb, ik heb de drive niet. Luiwammes ook omdat ik graag in de zetel zit met een goed boek, graag mijn stapschoenen aantrek en zomaar ga wandelen.

Maar toch kwelt het hoor : moet ik dat ook niet gaan doen ?

Beangstigend ook omdat het eigenlijk aardige mensen zijn. Het zijn ook geen egoïsten. Ze omringen zich gewoon graag met comfort en hun ideeën over wat ‘normaal’ is hebben geen enkel raakvlak met de realiteit.

Ze leven constant in en/en … in plaats van of/of.

Er bestaat dus zoiets als de gretige aardige kapitalist.

Wednesday, March 24, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 8:00 am
Er is een (sobere) update

van de boekenpagina

wees niet zo enthousiast !



Hier borrelt het een en ander – noem het lente – en zit het vol initiatieven maar de logge administratie waar ik door moet is heel erg ontmoedigend. Mijn enthousiasme moet altijd worden goedgekeurd en dit meestal door mensen die er niets in vinden dat hun collega plots enthousiast gaat worden. Enthousiasme leidt immers tot naijver bij anderen en als ik té enthousiast word, dan zou het wel eens kunnen dat dat van andere collega’s ook verwacht wordt.

Momenteel is het zo erg dat enthousiasme op mijn werk gewoon not done is. Het is ongelooflijk vermoeiend.

Mijn directe werkgever ziet het wel, maar blijft diplomatisch denken aan “het geheel”, lees : hij wil honderd anderen niet voor het hoofd stoten door mij carte blanche te geven. Als mijn projecten immers goed lopen – en dat wordt eigenlijk door niemand betwijfeld omdat het gewoon een kwestie van werken is – dan worden ze gestandariseerd. Eenmaal gestandariseerd betekent dit dat we op een nieuw kwaliteitsniveau komen dat norm wordt in plaats van een occasionele uitschieter.

Ik vrees dat het heel herkenbaar is. De druk van de groep, de frustratie van de enkeling. De groep die vreest dat ze meer zullen moeten werken, de enkeling die gefrustreerd is omdat hij niet mag werken.

Tuesday, March 23, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:20 pm

op zoek naar de at



De aandachtige lezer zal het reeds gemerkt hebben, ik heb mijn emailadres van ‘De Wereld van Kaat’ op een andere manier op deze blog gedropt. Oorzaak was het teveel aan mailtjes dat vanuit dit adres geschreven werd en waar ik geen enkel aandeel in heb. Een virusscan op mijn harde schijf blijft zeggen dat er niets aan de hand is, maar aan het aantal mailtjes dat ik terugkrijg waaruit blijkt dat mijn zogezegde mail vanuit dit adres geblokkeerd is wegens virusvol, zegt iets anders.

Het kan niet anders dan het werk zijn van zoekautomaten die op allerlei pagina’s het welbekende teken @ zoeken en vervolgens het adres opslaan.

Weg met die rommel dus. Mijn adres is nu heel braafjes DeWereldvanKaat at Hotmail punt com. U weet mij te bereiken !

Monday, March 22, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 12:35 am

werkzondag

Lezen, schrijven, werken, studeren. Dat is zo wat de samenvatting van de dag.

Zondag is op sociaal gebied een rustige dag en dan kan er goed hersenwerk geleverd worden. Daarnet heb ik nog een recensie via email opgestuurd, na een mailtje van de hoofdredacteur dat ik – oei oei oei – twee weken over de deadline zat.

Dat overkomt mij eigenlijk nooit, maar nu dus wel, en wel met als enige excuus dat ik het domweg vergeten was dat ik een recensie moest schrijven. Het tijdschrift in kwestie heeft zo’n lange deadlines dat ik het in mijn geheugen ergens op ‘eeuwig’ moet gezet hebben.

Volgende week ook een intake gesprek voor wat misschien een nieuw werk wordt. Geen drastische ommekeer wat werk betreft, enkel iets ‘erbij’, zeg maar vrijwilligerswerk, maar toch van dien aard dat er eerst een intake gebeurt en naderhand zelfs een opleiding.

Tijd maken ook voor zingeving, ik veronderstel dat ik zo bij dat vrijwilligerswerk gekomen ben. Als tegengewicht voor zoveel ellende in de wereld toch ergens een poging doen om ook maar iets te doen.

De dag loopt hier op zijn einde en morgen mag ik een uurtje later naar het werk.

Het was een goed weekend. Ik zie uit naar de (werk-)week.

Saturday, March 20, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:43 pm

Een beeld zegt meer dan …

… duizend woorden.

Op deze eenjarige verjaardag van de inval in de VS in Irak ben ik niét naar de betoging geweest maar wel naar de tentoonstelling ‘Bagdad’ in het Jubelparkmuseum.

De bezoeker wordt bij de ingang al gewaarschuwd met een bericht dat zoveel is als ‘niet voor gevoelige kijkers’.

Niet dat Stevens het gruwelijke zoekt, integendeel, zijn foto’s zijn weinig spectaculair wat hun onderwerpen betreft, het gewone leven van de Irakees wordt in beeld gebracht. Dat gewone leven onder tijden van oorlog is doordrongen van machteloze ellende. Vervuilde straten, ziekenhuizen die op volle toeren moeten werken wegens de slachtoffers, de gewone Irakees die man, vrouw, broer, zus, kind verloren heeft.

Werkelijk geen enkele reden kan zoveel leed tegen mannen en vrouwen die gewoon proberen te overleven rechtvaardigen.

Friday, March 19, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 8:10 pm

moslimfundamentalisme



Gisteren hoorde ik in een onrustwekkende reportage van Nova de fundamentalistische Chousdary aan het woord. Hij sprak over hoe gemakkelijk het was om jongeren te recruteren voor radicale groeperingen die zich met terreur willen bezig houden. Blijkbaar zou dit ook in Nederland het geval zijn.

Hij sprak zich ook uit voor een handhaving van de sharia in moslimlanden. Iets wat de klok nogmaals eeuwen terugdraaien is. In heel wat moslimlanden geldt de sharia immers niet (meer).

De reportage (nog in zijn geheel te zien via de site van nova, klik op donderdag) schetste een grimmig toekomstbeeld. In de studio waren 3 Nederlanders tot debat uitgenodigd : een redacteur van de krant Trouw, een islamoloog en een moslim-sociaalwerker, anders gezegd : twee blanke autochtonen en 1 alochtoon. De autochtonen bleven onderstrepen dat het moslimterrorisme maar uit één kleine hoek komt en de meerderheid van de moslims daar niet achter stond.

Voorstel was dat de moslims die er niet achter stonden zich misschien eens konden organiseren in een of andere bijeenkomst of demonstratie om een ‘ander’ gezicht van de islam te laten zien, dat van tollerantie en vreedzaamheid.

Maar dat was geheel buiten de reactie van de de sociaalwerker gerekend…

Het gesprek ging helemaal de mist in en van dialoog was helemaal geen sprake meer.

Was het door Nova slecht voorbereid ? Hadden ze toch iemand met fundamentalistische overtuigingen binnengehaald terwijl ze net het omgekeerde beeld van de islam wilden schetsen ?

Ik ging niet gerust slapen.

Eén ding leerde het mij alvast : we moeten praten. Elkaar leren kennen. Verbanden zoeken, bij elkaar op bezoek gaan. Het klinkt ‘geitenwollensokken’, maar als de messen onmiddellijk getrokken worden, zal het nooit lukken.

Tijd om mij opnieuw in de islam te verdiepen. En de moslimjongeren met wie ik werk wat beter te leren kennen, al ken ik ze niet beter of slechter dan de andere, want diegene met wie ik werk zijn gewoon bovenal ‘jongere’ met alles wat eigen is aan die leeftijd.

In Turkije loopt ook niet alles van een leien dakje en toch heeft dit land, met een duidelijke moslimcultuur aansluiting gevonden bij de moderniteit. In Marokko zie je in Casablanca meisje met blote buik en korte rok samen over straat gaan met even jonge meisjes in lange verhullende kleren en met een sjaal op. Blijkbaar kan het.

Het zet aan tot denken. En het sterkt mijn geloof dat het moet kunnen.

Thursday, March 18, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 4:26 pm

Is Kaat happy ?

Daarnet in de stad een vriendin op het lijf gelopen die ik al een tijdje niet meer gezien heb. “Zin om koffie te drinken” ? Tuurlijk.

En toen kwam het.

– Zeg, jij bent helemaal niet meer happy ! (zij)

Ik, zoekend hoe ze tot die conclusie kwam gezien lang niet meer gezien PLUS het feit dat ik de voorbije vijf minuten niets gezegd had dat van enig pessimisme van mijn kant kon worden verdacht :

– Eu ? Hoe bedoel je ?

– Ja, die blog van jou, dat begint zwaar te worden.

– Ha, lees jij die blog ?

Op dat eigenste ogenblik kreeg ik een hoestbui waardoor mijn ogen rood aanliepen en er enig traanvocht naar beneden liep, geen zicht.

– Zeg, je bent toch niet wéér ziek ?

(Weer ziek ? Ben ik ziek ? Ben ik dan ziek geweest ?)

– Nee, ik denk het niet. Virusje. Benepen keel.

– Kom we moeten iets vrolijks doen, jij en ik.

Vrolijks. Tot scha en schande kon ik niets bedenken wat ik met haar zou kunnen doen dat vrolijk was. Vrolijk, vrolijk, vrolijk, tuimelde het door mijn hoofd. Wat betekent het woord vrolijk ?

Later op de dag kwam ik goeie vriend T. tegen die in herhaling viel

Hoe is het met je ?

Hoe is het met je ?

Hoe is het met je ?

Dacht hij dat ik doof was ? Of mijn hersens verloren had ?

– Kom, zei ik, we gaan CD’s kopen. We liepen de Fnac in en terwijl T. het serieus politieke werk onder handen nam zag ik mezelf vertoeven bij de afdeling psychologie of wat daar voor door gaat.

Yep, er is zeker iets mis met mij !

De lente schreeuwt om aandacht en de vakantie is binnen bereik.

Alleen ….. :

‘t zit een bjistje in min uoft

moa ti niemand die ‘t geluoft

oak skeel kieke kan ket zien

tzoe kun zin dat mie verduoft

(Flip Kowlier)

Next Page »

Blog at WordPress.com.