Dewereldvankaat

Friday, January 30, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 10:54 am

agenda’s

ondanks mijn pda, dit jaar toch weer een klassieke agenda...

Ik werkte ooit voor een man die behoorlijk geërgerd was dat je de agenda’s van het komende jaar hooguit een half jaar op voorhand kon kopen. Mijn ergernis liep zover niet, ze beperkte zich tot zorgelijke blikken wanneer voor Sinterklaas kerstmuziek werd gedraaid.

Nu begin ik mij af te vragen wat dat toch is met die tijd en het leven in tijd. Zo maak ik mijn afspraken ongeveer anderhalve maand op voorhand, lees : mensen uitnodigen voor etentjes. Die anderhalve maand blijkt in 2004 niet te lukken, laat staan met 4 mensen samen te raken. Ik zit al in half april. Zo willen wij met ons vieren ook nog op weekend, maar hoe we ook zoeken, het lukt niet.

Verder heb ik ook nog een aantal vrienden die het vertikken vaste afspraken te maken. We spreken ‘nog wel eens af’, ‘ik kan dan misschien komen’. In hun gedachten zit iets als : je weet nooit wat er ondertussen nog gebeurt. Ze willen en kunnen zich niet vastleggen in de (nabije of verre) toekomst, levend in de hoop dat op die korte termijn er nog ‘fantastische dingen’ te gebeuren staan. Wat overigens niet zo is.

Tenslotte zijn er de die hards : zij die weigeren een agenda te gebruiken en leven van het spontane moment. Hun levensfilosofie is er eentje van (volgens mij ingebeelde) vrijheid : ik laat mij niet vastzetten. Wie weet heb ik dan nog zin. En omgekeerd : ik kom gewoon langs als ik zin heb, zo erg is dat toch niet ?

Agenda’s zijn een issue, wees gerust. Het heeft mij al relaties gekost. De ergste zijn immers de ‘gemengden’, die doodleuk met jou afspreken, maanden tevoren, en die je dan op het moment zelf zeggen dat het hen niet uitkomt of dat ze het ‘vergeten’ zijn.

Zelf vind ik agenda’s geen dwingelandij maar juist vrijheid. Ik kies in alle vrijheid mijn afspraken, ik weet waaraan ik toe ben en ik ben niet onderhevig aan het ‘laatste moment’. Ik weet wanneer ik mag rekenen op vrienden. Door bewust met tijdsmanagement (iemand schreef ooit : “zelfmanagement”, aangezien aan de tijd niet veel te managen valt) creëer ik voor mezelf vrijheid.

Maak dat een paar anderen maar eens wijs !

Advertisements

Thursday, January 29, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 8:53 am

Dapper

Meer nog dan een ochtendzoen

heb ik ‘s morgens moed van doen.

Wakker worden is geen kunst.

Dat gaat.

Van kwaad is beddengoed

zich niet bewust

en koude slaapt niet graag

onder een deken.

Het is de mat die

met de wereld vergeleken

veel te klein is als ik begin,

en zelfs, met mij er middenin,

een beetje knelt.

Ik aarzel lang, rechtop in bed,

bedenk dat net als ja of het

woordje bang

vaak in mijn dagboek staat,

maar dapper is mijn broer

en zelf ben ik een held.

Dat helpt.

Opstaan is de kunst.

Meer dan een paar ochtendzoenen

heb ik nood aan stoute schoenen.

Bart Moeyaert

‘Verzamel de liefde’, Querido, Amsterdam 2003

gedichtendag !

Wednesday, January 28, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:01 pm

Gekleurde rollen papier

de eerste dichtbundel die ik kocht waren de verzamelde weken van Jotie 't Hooft

Toen ik deze avond de deur van mijn lokaal sloot en door de gangen, de trap af naar beneden liep, bleek er nog behoorlijk wat volk op post te zijn.

Eigenaardig is dat, bij de koffietafel kan men al eens blijven hangen, maar in de kille gangen ?

Ik zei : hé, jullie zijn ook nog laat aan het werk !

Ze antwoorden me, met gekleurde rollen papier onder de arm : ja, we hangen nu alvast overal gedichten op. Morgen is het gedichtendag.

“Liefste, …. ” zo begon een gedicht.

Eenmaal beneden bleek dat ze ook al de benedenverdieping onder handen hadden genomen. “Moed”, “Geliefden”, “Dood”.

Werken tussen poëzie door.

Ik werk in een papieren huis met warme woorden.

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 6:34 pm

Kaat was virtueel dood …



“Vannacht mislukte de generatie van .kuleuven.be adressen. Hierdoor was o.a. toegang tot mailboxen onmogelijk. Probleem is nu opgelost.”

Het was helemaal niet enkel ‘vannacht’ ! Van zondagavond tot dinsdagmorgen zat ik zonder verbindingen naar mijn mailbox en naar deze pagina, omdat ze beide de user-id nodig hebben.

Alleluia het is voorbij !

Monday, January 26, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 12:01 am

Kaat vraagt raad



Mijn zus – volgende maandag trouwens opnieuw te horen op radio 1 – is er alweer een maand mee bezig : het uitpluizen van de nieuwe reisbrochures. Ze wikt en weegt en is prima geïnformeerd, ondanks het feit dat ze altijd in groep en begeleid reist.

Dit alles in tegenstelling met mijn eigen reisvoorbereiding die dikwijls pas op het laatste moment begint. Het zou niet mogen, want ik trek met de rugzak, koop enkel een ticket en zou (ai ai ai, schuldgevoelens duiken op !) mij best wél eens goed voorbereiden. Dat zou bijvoorbeeld al kunnen door een reisbestemming te kiezen.

Een van de vage mogelijkheden is Cuba, waar momenteel zeer voordelige vliegticketten voor te verkrijgen zijn. In feite zou ik dus ongeveer moeten beslissen, want het lijkt wel alsof ze ook ‘in solden’ zijn met hun prijzen die maar de helft zijn van wat je normaal voor Havanna betaalt.

Heeft iemand ervaring met trekken in Cuba, of weet hij/zij waar ik dergelijke informatie kan halen ? Klopt mijn vage veronderstelling dat Cuba best veilig is ? Kan er gemakkelijk alleen reizen ? Heb je er alle vrijheid ?

Ik doe maar een gooi.

Eigenlijk ben ik er nog totaal niet mee bezig en wie weet vlieg/rijd/wandel ik een totaal andere richting uit, maar zoals mijn zus zegt : de voorbereiding is ook al reizen.

Tja, ze is dan ook ‘grote zus’ om zo’n wijsheden te verkondigen…

Sunday, January 25, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 9:47 am

natuur

Gisteren lange wandeling doorheen het pajottenland. We kwamen in dorpen waar ik nog nooit van gehoord had : Beert, Bellingen….

Het blijft heerlijk, dat lange wandelen in de natuur, alsof het een mens ook eens deugd doet van zich in een ruimte te begeven die niet volgebouwd is, waar het kleurenpalet beperkt is tot schakeringen van groen en bruin.

De talrijke boerderijen, de kleine kerken, maar bovenal de immense stilte, wat een medicijn na een week hard werken !

Deze namiddag opnieuw de wandelschoenen aan. Op geen 3 km ligt hier een heus natuurreservaat. Benieuwd hoe het met de winterbewoners is.

Saturday, January 24, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 11:37 am

majeur



Als kind worden je een aantal evidenties ingelepeld die als bomen geworteld lijken. Ik heb het dan niet over Sinterklaas of de Paashaas maar evidenties die je als kind als werkelijke ‘levenslessen’ om je door het volwassen leven te loodsen, aanneemt.

Zo is er de evidentie dat je later een lieve man, vrouw (bijna altijd het hetero-model) ontmoeten zal en het huisje tuintje kindje verhaal. Vraag aan kinderen hun toekomst en je zal dit verhaal horen. Ondanks de zovele echtscheidingen en varianten in seksueel gedrag blijft dit het ‘spiegelbeeld’ waarin kinderen zich spiegelen.

Tweedes : de onrust en het gebrek aan evenwicht, eigen aan de puberteit, je vragen stellen bij zowat alles in het leven en bovenal jezelf, gaat over eenmaal je volwassen bent. Volwassen mensen kennen hun eigenwaarde, nemen vervaard beslissingen, hebben een doel voor ogen en weten wat ze met het leven willen. Ze zien het voor zich en werken er naar toe.

Je hoeft maar één blik in een boekhandel te werken en je weet dat de boekenmarkt meteen gehalveerd is, mocht dit het geval zijn.

Toch blijft dit voor kinderen en jongeren het beeld waaraan ze zich spiegelen en waar ze naar toe leven, waarvan ze denken dat het “zo moet”.

Het maakt hen kwetsbaar.

Wanneer ik hen zeg dat ik het juist zo fantastisch vind dat een mens in z’n leven altijd moet bijsturen en soms regelrecht van koers mag (moet) veranderen, bekijken ze me alsof ik een leven leid in mineur. Dat het juist interessant is voor uitdagingen te staan, dat die je bij mensen, plaatsen en krachten brengen die je niet vermoedde, kan hen niet boeien.

En zeggen dat ik dit juist Majeur vind. Veerkracht. Mogelijkheden. Verandering.

Friday, January 23, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 11:00 am

Ik wil het allemaal !

Gelezen bij een fellowblogger :

A child psychiatrist recently said to me:

“It’s not that you don’t have attention for things. You give attention to everything. What you can’t do is narrow it down to one thing. It’s a filtering problem, everything that enters your mind gets equal consideration, and though it isn’t possible, you try to focus on all of it.”

Nu en dan moet ik mijzelf tot concentratie op één ding aanmanen. Ondertussen heb ik er wel trukjes voor geleerd, maar de wereld is mij dikwijls zo interessant dat ik met duizende dingen tegelijk wil bezig zijn. Energievretend is dat, maar ook razend interessant, want op die manier – door met duizend dingen bezig te zijn – voel ik mij burger van vele werelden, alleen kan ik ze niet altijd bijhouden.

Ik ben voor alles enthousiast te maken. Gelukkig heb ik ook een behoorlijke portie energie, maar nu en dan betaal ik toch tol, slaat de vermoeidheid toe als honderden hamers.

Ik wou dat ik meer levens had.

Thursday, January 22, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:00 pm

Swingende dag !



Als mijn muziekkeuze iets zegt over wie ik ben, dan is Kaat vandaag niet meer de Kaat van vroeger. Justin draait hier immers op volle toeren en ik vind het zalig.

Vroeger zou ik de CD diep hebben weggeborgen en bijna stiekem beluisterd. Timberlake is nu eenmaal behalve goed ook echt commercieel en de kringen waar ik – bij tijden – in vertoef, kijken enkel maar met minachting naar dergelijke producten. Proust zou hoog scoren (evenwicht deze week dus al bereikt !) en ik kom wel uit een wereld waar de dingen altijd ‘verantwoord’, ‘diepzinnig’, etc. moeten zijn.

Gelukkig zitten dergelijke schuldgevoelens me niet meer achterna. In principe maakt het mij niets meer uit of Timberlake, of de andere muziek waar ik naar luister, naar objectieve normen – die in de meeste gevallen enkel door de beroepsmusicus gekend zijn – goede of slechte muziek maakt.

Ik vind het leuk en ik swing.

Mij genoeg.

En dankjewel C., “dat je de kleren moet dragen zoals je ze zelf wilt en niet persé de rits links omdat een ander zegt dat dat nu eenmaal zo hoort !”

Tuesday, January 20, 2004

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 6:11 pm

Uitputtingsslag

a la recherche du temps perdu, voor wie het niet ziet zitten, ook in stripversie!

Het was een mentale en fysieke uitputtingsslag die ik na 20 minuten al verloor. Nu duren de meeste theaterstukken die ik gezien heb een dik uur, hooguit twee uur, al is dat zelden. Maar wat Proust betreft stond er al in niet mis te verstane letters dat het eind van de vertoning voorzien was om 22.40 u ! Reken dus maar uit : van 20 uur tot 22.40 !

De videokunst kon ik best smaken, al vroeg ik mij af of je daarvoor theater nodig had. Verder werd er ontzettend veel verteld, meer dan gespeeld. Verteld dus : ellenlange zinnen à la Proust, in Latijnse zinsconstructies met oneindig veel lijkende nevenschikkingen, onderschikkingen en bijwoordelijke bepalingen. Tel daarbij het gebrek aan drama en de veel te warme stadsschouwburg en ondergetekende viel na 20 minuten al in slaap.

Mijn theatergenootje hield het langer vol, maar ook hij kon het knikkebollen niet weerstaan en zakte plots fysiek in elkaar.

In de lounge ontmoette ik nog een tiental kennissen die mij in volle eerlijkheid vertelden dat ze ook in slaap gevallen waren. Na een veel te lang eerste deel hoopte ik dat de suiker in de cola mij het tweede deel zou wakker houden. Het begon goed, ogen en oren open en ja hoor, er was eindelijk een beetje dramatiek.

Minder video, zelfs een beetje intrige.

Ik was ondertussen echter zo ver heen dat mijn aandacht werd afgeleid … door de enkele andere slachtoffers in de zaal : mensen die ook weggezakt waren, sommigen die in alle stilte voor het eind van de vertoning weg muisden.

Was Proust I dan zo slecht ? Het was lang. Het was warm. Het was Proust.

En misschien, dacht ik, moet je Proust laten waar hij is. In de lome zomers van Combrai, huizend in zijn hersenspinsels onder een tijdloze zon en bovenal in een boek. Veel dramatiek en beweging in Proust steken zou inderdaad het boek oneer aandoen zijn, wat meteen in de vraag resulteert of Proust wel goed is voor theater.

Vandaag dus al de hele dag op zoek naar de verloren tijd van gisteravond ,-) !

Next Page »

Blog at WordPress.com.