Dewereldvankaat

Friday, May 25, 2012

Completely out

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 2:47 pm

Ik sukkel al wat met de longen en extreme vermoeidheid. Een verkoudheid, dacht ik. Maar toen het na 5 dagen nog niet over was en ik nog koortsig bleef vond de arts dat ik maar een foto moest laten nemen in het ziekenhuis. Voor alle zekerheid. Ik vond het voorbarig, maar goed, ik ben geen arts. 

Niet voorbarig dus, want op mijn foto waren ‘infiltraties’ te zien (het lijkt wel een vijandige overname) en een longontsteking ! Iedere keer ik naar de dokter ga dan voel ik mij zo’n flauwerik, alsof het allemaal maar tussen mijn oren zit. De koortsmeter had al iets anders gezegd, en nu die foto. Ja, niet te ontkennen, echt ziek dus.

Nu heb ik het daar moeilijk mee. Eindelijk mooi weer ! Eindelijk volle goesting om er volle bak weer tegenaan te gaan. Maar het zal nog niet voor onmiddellijk zijn. Longontstekingen moet je goed verzorgen naar verluidt, of het wordt allemaal erger.

Uitzieken dus. En completely out.

(PS : ik vond het nemen van de foto overconsumptie en zat er mee verveeld dat mijn dokter zo snel een foto wou nemen én na dag 3 al anti-biotica voorschreef. Ik lees echter dat zijn reactie supercompetent is, want een niet behandelde longontsteking is best gevaarlijk. )

Advertisements

Monday, April 12, 2010

de verhuis

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 10:13 am

Blogger zegt mooi dat ze vanaf 1 mei niet meer zullen FTP-en naar een eigen domein. Tijd voor een verhuis dus, en 11 april leek mij nog ‘op tijd’ om het bericht van de verhuis te melden. Maar nee, hij wil het bericht er niet meer opzetten…

Dus ga ik naar de indexpagina van mijn domein moeten gaan en het daar eigenhandig opzetten. Pfff… dat is jaren geleden dat ik nog zoiets gedaan heb, laat staan dat ik nog HTML zou kennen, nog meer jaren geleden. Of hoe dat zit met die FTP dinges, of Dreamweaver en van dat. Wie weet bestaat dat geeneens meer ?

En nu ik er aan begonnen ben snap ik al helemaal waarom het niet lukt : “one”, waar ik gehost ben, ligt plat voor onderhoud. Dus dàt verklaart waarom er niet ge FTP -t kan worden. Misschien ligt het helemaal niet aan Blogger?

Sunday, April 11, 2010

schuldgevoelens

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 5:25 pm

Gaat dit decennia in als het decennia van de schuldgevoelens ? Althans voor vrouwen ? Want het valt mij op hoeveel van mijn vriendinnen zich verontschuldigen of allerlei voornemens maken. Ze vinden het erg dat ze niet genoeg sporten, dat ze eigenlijk gezonder zouden moeten eten, dat ze teveel werken en te weinig tijd hebben voor zichzelf, dat ze te weinig met de kinderen bezig zijn, dat ze graag meer zouden willen lezen en met heel veel dingen niet meer bezig zijn.
… dat ze zich schuldig voelen omdat ze zich schuldig voelen.
Ik heb dat niet”, zegt mijn echtgenoot.
Je bent dan ook een man”, antwoord ik, wat ik meen, want hij kan zich in het zeteltje nestelen met het voornemen dat hij ‘straks’ wel de keukentafel opruimt. Waarop ik dan met veelzeggende blik antwoord ‘straks ? Wanneer dan straks ?’ Kom, we doen het nu !”
Waarop hij mij helpt, omdat hij anders schuldgevoelens (!) heeft omdat ik het alleen moet doen. En ik weer schuldgevoelens heb omdat ik hem dit aandoe.
Hmmm ?

Wednesday, April 7, 2010

citytrip in eigen land

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 5:45 pm
We zijn er al een paar jaar mee bezig, citytrips in eigen land, het lief en ik. Misschien komt het omdat het lief niet zo’n reiziger is en het gauw te warm vindt, te ver en teveel gedoe. Onze voorkeur gaat uit naar een studio bed and breakfast. Dan heb je ruimte ‘thuis’ te zijn

Monday, April 5, 2010

Dit blog is verplaatst

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 8:14 pm

Deze blog bevindt zich nu op __FTP_MIGRATION_NEW_URL__.
Je wordt binnen 30 seconden automatisch omgeleid, maar je kunt ook hier klikken.

Als je een abonnement op een feed hebt, kun je dit bijwerken op
__FTP_MIGRATION_FEED_URL__.

Gelezen en al dan niet goedgekeurd !

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 5:29 pm

Zomaar voor de vuist weg, boeken die ik dit jaar gelezen heb. Ook een beetje om het zelf bij te houden, maar ik zal er zeker vergeten, want ik lees gewoon altijd maar meer.
De Aanslag, van Harry Mulisch. Ik zag het boekje toevallig in de bibliotheek en het was ontzettend leuk uitgegeven. De verpakking doet ook al iets, dus dacht ik : waarom niet ? Het boek ligt al een eeuwigheid bij mijn ouders in paperback (meer nooit gelezen, door niemand) en nu las ik het en het beviel me prima. Dat het tot aangeraden literatuur behoort of zelfs verplichte, vind ik niet onterecht. Het plaatst je terug in de oorlog en wat die voor ‘gewone’ mensen betekende. Echt een aanrader !

In de kringloopwinkel kreeg ik tijdens een of andere actie een boek naar keuze cadeau. Het werd ‘Klaaglied om Agnes’, van Marnix Gijsen. Weeral een klassieker, maar die beviel me bijlange niet zo goed als De Aanslag.
Voor Kerst en Nieuw kregen we hier ook een stapeltje boeken waaronder 2 van die leuke Dwarsliggers, boeken die nauwelijks 2 kredietkaarten groot zijn, en zo’n centimeter dik. Ze zijn gedrukt op ‘bijbelpapier’ (vgls verkoopster) en ze passen letterlijk in je achterzak. Ik ben heel erg te vinden voor het concept van die Dwarsliggers, want nu heb ik minstens altijd één boek in mijn handtas. Ik las mijn eerste van Nicci French en dat viel o zo tegen : Wat te doen als iemand sterft. Wil iemand mij aub zeggen dat het een toevalstreffer is dat dit boek zo’n slecht plot had ? Want iedereen is er o zo enthousiast over en nu ben ik niet geneigd om er nog eentje te lezen van hen !

Evengoed in de reeks Dwarsliggers las ik Kind 44 (Tom Rob Smith), dat zich afspeelt in de Sovjet-Unie toen alles daar nog onder toezicht oog gebeurde. Best interessant, al was het maar om in de huid van iemand uit die tijd te kruipen. Dat was trouwens het beste aan het boek en niet de zogezegde suspens van de seriekindermoordenaar. Maar goed, het heeft gesmaakt !

Bekoord door de mooie uitgaven bracht ik ‘Mijn nieuwe familie’ van Abigail Thomas mee, De kaft is dezelfde in het Nederlands. Dat vond ik een ontzettend aangrijpend boek. Abigail vertelt over het leven met haar man sedert hij een hersenletsel heeft opgelopen. Overleeft je relatie zoiets en hoe leef je met een man die niet meer dezelfde is als diegene ervoor ? Die soms onzin uitkraamt en dan weer helder is ? Iemand waarmee je getrouwd blijft (en wil blijven) maar waar je niet meer kan mee samenleven omdat de zorg te groot is ? Een ontzettend mooi boek en o zo realistisch. Helemaal niet heroïsch maar een pareltje in z’n eenvoud en eerlijkheid.

Helemaal iets anders is dan weer Besluitloosheid (Benjamin Kunkel), ook een boek dat ik gewoon op de kaft meegenomen heb en omdat er stond dat de schrijver vergeleken kon worden met Jonathan Foer. Geen idee of dat waar is, maar het is gewoon een grappig en zeer onderhoudend boek. Het gaat over een jongeman in New York die helemaal niet weet wat met z’n leven te doen en geen enkel besluit kan nemen over niets of niemand en op die wijze maar wat aanmoddert. Hij is filosoof en dat maakt er zijn leven niet makkelijker op. Uiteindelijk stelt zijn vriend hem voor om een experimenteel medicament tegen die besluitloosheid te nemen, al weet niemand of het werkt en vanaf wanneer het werkt. Grappig en leest als een vaart !
Zo, dit was even uit het hoofd opgesomd wat ik mij nog herinner te hebben gelezen de laatste 2 maanden, het zijn er meer, maar er komt wel een vervolg van dit blogje !

Monday, March 29, 2010

leven met frustratie

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 12:33 pm

Zakt het niveau in het onderwijs ? Een bedenking die wij – de collega’s – ons dikwijls maken. Wij denken simpelweg : ja. En waarom ? Verschillende redenen, maar laat ik het voor mezelf samenvatten met het niet kunnen omgaan met verlies. Kinderen moeten allemaal ASO doen, moeten goede cijfers halen en liefst nog van dat. Gevolg : er wordt niet gekozen op basis van talenten maar op basis van een hardnekkig idee dat alles wat geen ASO zou zijn ‘minder’ is.

Maar goed, dat omgaan met verlies. Een artikel in Magazine van Het Nieuwsblad van Peter Adriansens blijft in mijn hoofd hangen.

Vroeger dacht men dat het normaal was dat een kind zijn best deed. Aanmoedigen hoorde maar als het echt bij de top geraakte. De stress van niet te bereiken wat papa hoopte, was een belangrijke reden om af te haken. Of om levenslang die piano te haten en neit meer aan te raken. Vandaag weten we dat allemaal wel : een positieve sfeer sterkt een kind en geeft op termijn betere resultaten. Maar in de jeugdhulpverlenign hebben we vastgesteld dat teveel van het goede ook niet succesvol is. Nu vele ouders hun kinderen prijzen, blijken we te dikwijls alleen nog maar complimentenmachines te zijn. Peuters en kleuters worden bewierrookt alsof ze supersterren zijn. (…) Applaus is hun deel.
Plezierig, zo dachten we. Maar wat gebeurt er nu ? Tieners stellen zichzelf vandaag sterk in het middelpunt van de aandacht. Er is een groep die vindt dat de leerkracht al blij mag zijn dat hij les mag geven aan hen, en die groep groeit. Daar waar een mening vroeger teveel ingeslikt werd, rolt ze nu van de tong nog voor de puber drie seconden heeft nagedacht. Een negatieve opmerking van de ouder wordt ervaren als een aanval, en wie gedrag wil corrigeren, heeft het altijd verkeerd voor”.

Ik heb het niet zo moeilijk met allerlei puberaal tienergedrag. Het meeste groeit er wel uit en ik besef dat iedere generatie zijn eigen conflicten meebrengt. Maar wat mij bezorgt is dat we het jonge volkje dikwijls op het verkeerde been zetten. We hoeden ze voor negatieve commentaar. Er zijn jongeren die dat door hebben en wel op verschillende manieren. Voor sommige jongeren is het onthouden worden van negatieve commentaar een vrijpas : er wordt toch niets over gezegd. Of met andere woorden : er wordt nooit een grens gesteld. Die vrijpas lijkt op het eerste zicht geweldig maar het maakt menig jongere ook onzeker. Zo herinner ik mij een puber van 16 die thuiskwam met een rapport dat algemeen een daling van zo’n 15 procent voor alle vakken had. “Prima, proficiat, en nog veel meer positiefs”, zeiden de ouders. De leerling in kwestie vroeg zich af of zijn ouders dan zo weinig van hem verwachtten en wat een proficiat betekent als je die voor eender welke prestatie krijgt.

Vroeg of laat botst iedereen tegen een ‘njet’, hoe lang men die complimentencultuur ook wil volhouden. Er zijn jongeren die zich werkelijk rot schrikken en een behoorlijke deuk in hun zelfvertrouwen krijgen omdat ze de negatieve commentaar totaal niet gerelativeerd krijgen. Sommigen gaan in de aanval, omdat ze niets negatiefs willen horen. Anderen verliezen de moed, want plots zegt iemand onomwonden iets negatiefs.
Over dat laatste maak ik mij wel zorgen. Het leren omgaan met negativiteit, frustratie lijkt mij zo ontzettend belangrijk, want iedereen heeft er mee te maken, zelfs al ben je de superster die je je waant. Accepteren dat een studierichting te zwaar is, dat je je taak niet goed gemaakt hebt, dat je sommige talenten wél hebt en andere niet, voor veel jongeren is het een zware dobber. Want negativiteit hoort niet. Spijtig.

Friday, March 26, 2010

Mij nieuwe familie

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:13 pm
Nee, niet over mijn familie, maar wel over die van Angela Thomas. Of liever het boek van haar ‘Mijn nieuwe familie’. Het blijft door mijn hoofd dolen, misschien omdat ik in mijn leven ook geconfronteerd ben met mensen die door ziekte herinneringen en identiteit verliezen. Ik keek naar mijn vader, na zijn beroerte en zag het lichaam van mijn vader maar niet de geest. Ik zie naar mijn moeder en zie een

Sunday, February 21, 2010

Passie

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:53 pm

Het moge duidelijk zijn wat de passie van zoonlief is !

Posted by Picasa

lente

Filed under: Uncategorized — dewereldvankaat @ 7:29 pm

Ik zie o zo uit naar de lente. Daarom heb ik maar het huis vol bloemen gezet. De bollen die we 2 weken geleden gekocht hebben zijn al helemaal tot bloei gekomen. En de tulpen hier schreeuwen het uit : lente en licht, kom gauw, je bent welkom !

(Vaas kringloopwinkel)

Posted by Picasa
Next Page »

Blog at WordPress.com.